Şimdi gelelim Çapa Tıp Fakültesi hastanesinde yaşadığım iki insan arasındaki düşünce farkına. İki gün önce Çapa Tıp Fakültesi Hastanaesi Onkoji servisine gittim. Gitme nedenim oradaki dr’ların benim ürünümle ilgili bilgilenmeleri adına şapkanın posterlerini dağıtmak ve hocalarıma tanıtmak istedim.

Sonra o şahısla ilişkimi kestim halbuki bu yola çıkarken kendisinin de bu işten para kazanma şansını kendi kendine yok edişine inanamamıştım. Bende herşeyin Allah tarafından bana bir uyarı mesajı olabileceğini düşündüm ve bu hislerimde hiçte yanılmadığımı zaman içinde anladım. Bu arkadaşla çalışmamam doğru olmuştu çünki sadece fiayatla ilgili sorunun haricinde şapkanın materyalinde de bana yanlış yaptığını tekstil işinde yıllarını vermiş dostlarıma danışarak öğrenmiştim.

Pozitif düşünmek istiyorum. Yeni çıkan sanatçılara da artık yaşama hakkı verilsin nefes alma hakkı verilsin istiyorum. Lütfen eskiler yenilerin ellerinden tutsun bazı gerçekleri yok saymasın! Yardım etmek insanı yüceltir. Büyüklüktür. Kimse parasını malını bir yerlere götürmeyecek, götüremeyecek.

Çok sevgili Canan Yaka’nın bende ayrı bir yeri var. Canan abla benim annem gibidir. 20 yılı aşan dostluğumuzda hep birbirimize dostluk, abla kardeşlik adına sonsuz yardımlarımız, ortak işlerimiz, ortak başarılarımızı paylaşmışlığımız olmuştur. Ne Canan abla beni kırar ne ben Canan ablayı.

Dayak atan alkolik baba, aldatan baba, kötü huylara sahip kardeş. Bütün bunlar hayat perdesinde oyunun birer parçalarıdır. Biz kadınlar olarak bu durumlardan en az zararla çıkmak bizim için önemli birer hayat dersi olacaktır.

Kaderin bana yaşattığı yazgıdan geri dönüş olamazdı bunun en başından beri bilincindeydim ve bu yüzden kanser’e başağrısı muamelesi yaptım. Ve içime onu kabul etmedim suratına kapıyı kapattım! Ve kanseri yenmenin en önemli kurallarından ilkinin ‘moral’ olduğunun bilinciyle asla moralimi bozmadım.