Kimi zaman tezgahta kalan çürük ezik meyve sebzeleri üçte bir fiyatına satın alıyorlar, kimi zaman da dökülenleri topluyorlar. İkinci durakları ise taze ekmek alamadıkları için bayatlayan ürünleri yarı fiyatına satan fırınlar.

Dedimya, iş bulamayan bana geliyor. Aldığı maaşla geçinemeyen bana geliyor. Şimdi devletin vergisinden bunalan manav, tekstilci dükkanı kapatıp bana geliyor. Hepsi el arabası alıp işportacılık yapıyor. Dükkanında sinek avlayıp “birde vergimi vereceğim” diyen soluğu bende alıyor.

Halk saraya yürümüş, padişahın karşısına dikilmiş. - Ey padişahım, sadrazamın bizi sömürüyor. Rüşvet alıyor, kötü davranıyor… Padişah haksızlığa uğrayan halkı dinleyip, sadrazamı çağırıp atmış fırçasını; - Seni astırırım… diyerek basmış kalayı…

Bu kene ateşli kongoyla bir anda götürüyor. Ama benim bahsettiğim keneler yıllardır kanımızı emiyor ve bizleri süründürüyor farkında değiliz. Farkında olanlar ise bu böcekleri, haşereleri, asalakları önemsemiyor.

Biri aç ve susuz kalacağı mahrumiyet bölgesinde bombaların altında, uykusuz günler geçireceklerin geçeceği savaş bölgesi olsun. Bir diğeride 6 yıldızlı otelde yapılan defilenin çekimleri. Göreceksiniz ki savaş bölgesine gitmek isteyen muhabir sayısı, 6 yıldızlı otele gidenleri ikiye katlayacaktır. Nedendir bilinmez…

Medya el değiştirdiği şu dönemde, etrafa baktığımda iş bilen bilmeyen bu pastadan pay almak adına saldırıyor. Şimdilik isim vermiyorum ellerinde dosyalar sözde belgeler dolaşıyorlar.

Söze gelince, söylemesi kolay. Sahip çıkmaya, arkada durmaya gelince, aman benden uzak dursun. Taşın altına el sokmadan olmuyor. Birlik beraberlik olmadan olmuyor. Sinerji olmadan olmuyor. Kısaca lafla peynir gemisi yürümüyor.

Eğri oturup doğru konuşalım. Toplum olarak bize bir şeyler oluyor. Bunun sebebini araştırmak uzmanlara düşer. Ama manşetlere düşen haberleri gördükçe toplum olarak gidişatımız iyi değil.

Bir kez daha yazmıştım. Gazetecinin güvenebileceği tek yer var. O da gazeteci cemiyetleri… Çünkü artık çalışanlar, patronların umurunda bile değil. Geldiğimiz nokta ortada. Patronlar gazeteleri herhangi bir iş sektöründen farklı görmüyorlar. Tek amaçları, kazançlarını artırmak.

Yeter artık. Tüm gazetecilerin yüreğindeki sessiz çığlık bir başka frekansta çınlıyor. Yaşamlarını sürdürmek, ailelerine ekmek götürmek adına, gazeteciler acıların en büyüğünü yaşıyor. Yaptığı işten utanç duyarak göreve gidiyor.

Bu ne yahu. Bütün herkes tanıdık peşinde. Bakan peşinde. Milletvekili arkasında, torpil peşinde. Gazeteciliğin geldiği yere bak. Utanıyorum. Arkadaşlarımın düştüğü durumdan utanıyorum. Gazetede iş bulmanın yolu, yerini korumanın yolu, bürokratların iki dudağının arasında. Haber yazmak için taraf olmak zorundasın.

Bu açıklama üzerine, vurdum kendimi yollara. İstanbul’a yakın köylere gittim. Köylüyle sohbet ettim. Çiftçimiz ürününü satamamaktan, yeterince değerlendirememekten, tohum ve gübre alacak parası olmadığı için ekememekten şikayetçi.

Halkın yaptığı bir yanlış var. Polisle hep mağdur olduğu anda veya suçlu olduğunda karşısında görüyor ve sorunlarının bir an önce çözülmesini bekliyor. Halk polisinde emirler ve kanunlarla yönetildiğini unutuyor. Bürokrasi orada da var. Hala ülkemiz bilgisayar çağını yakalayamadı. Bu yüzden işlemler süratle işlemiyor. Hala evraklar dosyalar dolmadan işlemler yürümüyor.

Örneğin Başbakanın Victorinox çakısında, kapatılan partisini açmak için çilingir anahtar olabilir mi? Örneğin arabada kaldığında Victorinox çakı camı kırmak için özel bir elmas taş yada ucu sivri çekiç olabilir mi? Seversiniz sevmezsiniz. Beğenirsiniz beğenmezsiniz. Kemerinde çakı, yürüyüşü konuşması ile o hala Kasımpaşalı Recep.

Herkes bizi severdi. Şirin çocuk olduğumuz için değil, gazetecilik mesleği popüler ondan. Asker, polis, sanatçı bir başka severdi gazetecileri o zaman. Bir başka sayardı. Üste yok, başta yok. Eskimiş gazeteci yeleğimiz ile hangi kapıya gitsek, ‘gazeteciyim’ desek, ardına kadar açılırdı. Nice balolara, nice toplantılara o yamalı yeleğim ile girer ve protokolün yanında yer alırdım. Alırdık.

Renkler unutulmuş ülke tek yürek olmuştu. Hiç kimse sabahın olmasını istemiyordu.Çünkü bu mutlu tablonun bozulmasını istemiyorduk. Ülkeye nerdeyse bir sihirli değnek değmiş gibiydi. Büyü bozulsun istemiyorduk.Ama sabah oldu. Sihir bozuldu. Pamuk prens masalındaki at arabası kabağa, kır atlar fareye, o harika balo kıyafeti çuvala dönüşürcesine hayat değişti.

Bir insanın en acı çektiği an çocuğunu yutkunarak özenerek istediklerini alamadığı andır. Aç çocuğunu doyuramayan babanın duyduğu acıyla canlı canlı böbreğini sökseler umursamaz. Bu acı hiçbir acıya benzemez.

Köşe yazarlarının birbirlerine yakıştırdığı kelimeleri yazmaya bile utanıyorum. Medyanın bugün yaşadığı dönemi, Yeşilçam’ın kaliteden uzaklaştığı, sadece maddi beklentiler üzerine ‘çıplak vücut’ görüntülerinin satıldığı ‘porno’ dönemine benzetiyorum.

Ben gazetelerin bel kemiği ve en onurlu ve en zor işi yapan kardeşlerin hak ettiği yerde olamadığına inanıyorum. Fotoğraf makinesini elinden bırakmamış bir gazeteci olarak, bir kez daha söylüyorum. kavga zamanı değil, çözüm zamanı.

Heykelin olmasa da göz önünde, resmini indirselerde bir yerlerde, varlığını inkar etselerde kirli yüreklerde, yaptıklarını hala sindiremeselerde, senin o koskocaman ilkelerin fazlasıyla bertaraf ediyor seni istemeyenleri. Zaten bizde istemiyoruz seni istemeyenleri.