Onlar yaşamak için havanın kararmasını bekliyor. Güneşin batımıyla evden çıkıyorlar.

Kimseye görünmemek tanınmamak için yüzlerinde atkıyla kafalarında bereler örtüp  karanlıkta ara sokaklara dalıyorlar. Sırtlarında çuvallar ellerinde poşetlerle ilk uğradıkları yer semt pazarları. 

Kimi zaman tezgahta kalan çürük ezik meyve sebzeleri üçte bir fiyatına satın alıyorlar, kimi zaman da dökülenleri topluyorlar. İkinci durakları ise taze ekmek alamadıkları için bayatlayan ürünleri yarı fiyatına satan fırınlar.

Üçüncü durakları ise mezbahalar. Kesim yapıldıktan sonra atılan hayvan artıklarının yada gırtlakların diplerinde kalan minicik et parçalarını topluyorlar.

Onlar içimizden biri. Aralarında işçi de var memurda.

Kendilerine yarasa adamlar adını takmışlar. Merak içinde bunlardan biri ile görüşmek için peşlerine düştüm. Dinlemek istiyordum onları.

Hepsi konuşmaktan kaçınıyordu. Çünkü sizlerden biriydi ve deşifre olmak istemiyordu.

Kısaca çevresindekiler tanır diye utanıyordu.

Sen utanma amca dedim.

-Şu hale bak . Ben utanmayım da kim utansın.

Çalmıyorsun etmiyorsun. Nedir bu yarasa adamlar? Herkesin ağzında.

-Bizler  giderek çoğalan garibanlarız. Maaşı yetmeyen yaşamaya çalışan garibanlar. Aramızda kimler yok ki? Hangi mesleği sayayım. Geçtiğimiz gün aramıza bir öğretmen katıldı. Ama daha çok emekli var.

Ne yaparsınız peki? Çetemisiniz siz?

-Şimdi evlat biz ucuz yemeğin peşine düşmüşüz. Bizim aile tam 9 kişi. Biz taze ekmek alınca belimiz bükülüyor. Bu yüzden bazı fırınlar var bayat ekmeği yarı fiyatına satıyor. Eskiden köftecilere saklarmış ama şimdi bizlerden kalmıyor. Bak gözünle gördün bu bayat ekmeği almak için bile kuyruk var. İşte halimiz. Yani anlayacağın açlık çetesi bizimkisi…

Bir diğerine yönelerek sordum, peki sen ne iş yaparsın?

-Ben hasta bakıcısıyım. ……………… devlet hastanesinde çalışıyorum. Kadrolu temizlik görevlisiyim. 12 kişilik bir aileyiz. Geçinmek için buna mecburuz. Ekmek bayat ama ucuz. Domates çürük, ezik ama ucuz. Et de mezbahadan.  Bizde kesilen atılan gırtlak gibi parçaların kenarında et kırıntılarını topluyoruz. Yemeğe katkı tat olsun diye.

Peki size neden yarasa adam diyorlar? Yarasa kan emen bir hayvan değil mi?

-Bilmem abi gece çıktığımız için olsa gerek. Bir de dudağımızın kanını emiyoruz ya yaşamak için ondan olsa gerek. Halbuki asıl kanı emilen biziz…

Bu kısa izlenim ve sohbetin ardından onlara ancak siz utanmayın demekten başka bir söz çıkmıyor ağzımdan. Hayırlı alışverişler diliyorum, Yarasa İnsanlara…